ديويد گفت: نه

جان در جواب گفت: نه؟

- آره

- آره؟

- نه

- نه؟

- اي بابا چرا منو اينقدر مي پيچوني

- خوب چي مي گي ؟

- عيبي نداره، باشه، قبوله

سرباز با اون همه هيكل فرياد بلندي زد و از جا پريد

ديويد هم باخود گفت: خدا به خير كند

ساعت 3 نيمه شب بود

جان به درب سلول ديويد رسيد

آهسته درب را باز كرد و ديويد هنوز خواب است؛چند بار جان او را صدا زد ولي هنوز بيدار نشده بود بعد به اين فكر افتاد كه برود و استيپ را بيدار كند

ولي كسي روي تخت نبود هر طور بود جان ديويد را از خواب بلند كرد و سريعا به سمت سلول پيتر حركت كردند وقتي به درب سلول رسيدند پيتر هم آنجا نبود

خيلي نگران شدند و تصميم گرفتند بدون پيتر و استيپ از زندان خارج شوند

 در حالي كه به سمت درب اصلي مي دويدند صداي دويدن دو نفر ديگر را هم از سمت پشت مي شنيدند به يك لحظه جان و ديويد ايستادند و دو نفر با سرعت

از كنار آن ها عبور كردند و ديويد بلند فرياد زد : استيپ...

جان هم محكم جلوي دهان او را گرفت و گفت :ساكت، همه الان خوابند

ديويد هم در جواب او پاسخ داد:من استيپ را ديدم

- خوب من هم ديدم

ديويد گفت: الان به ما چه ربطي داره؟

- تو چه قدر ديوونه اي ، بدو بريم

وقتي به درب اصلي رسيدند ديدند كه استيپ و پيتر نگهبانان را بدون سر و صدا كشته و منتظر جان و ديويد بودند

همه با هم ارام ارام به راه افتادند كه در اوساط راه استيپ گفت: ما الان داريم كجا مي رويم؟

در همين لحظه همه ايستادند و  اين سؤال را از هم پرسيدند و هيچ كسي به فرد مقابل خود پاسخي نداد و بعد از چند لحظه سكوت جان گفت برويم به همان مزرعه اي كه بذر هاي خوبي داشت همه گرسنه بودند و با اين امر موافقت كردند و همه به سمت مزرعه راهي شدند كم كم داشتند به مقصد مي رسيدند ،آن جا براي ديويد خيلي آشنا بود و بعد از جان پرسيد اين مزرعه را مي گويي!!!

- آره مگه چيه

تا ديويد مي خواست سخن بگويد استيپ گفت : برادر اين ها چرا اين قدر پژمرده اند؟

- نمي دانم

ديويد با صدايي گريان گفت: چون ،چون ديگر صاحبي براي اين مزرعه نمانده

جان مي دوني اين مزرعه مال كيه؟

جان گفت: نمي خواي كه بگي اين مزرعه مال برايان هست.

- آره بريان صاحب اين مزرعه است.

در همين لحظه استيپ گفت: پيتر بايست، پيتر بايست

ديويد  بدنبال پيتر كرد اما وقتي به او رسيد ديد كه او كنار كلبه اي، روي يك قطعه خاك كه روبروي سر او يك سنگ بود نشسته و گريه مي كند

ديويد جلو تر رفت وتا به سنگ نگاه كرد گفت:

.

.

.

.

ادامه دارد

با تشكر 13س